Sociaal kapitaal en Organisatie

Cadeautip van de eeuw: een coaching sessie!

Coaching doet iets met een mens. Eigenlijk zou iedereen (geregeld) een coach moeten hebben.
Elke Van de Walle

Wat ben ik een gelukzak! Ja, ook omdat ik goede ouders heb die ik voor 100% vertrouw en omdat ik een vriend heb waarmee ik ondertussen bijna 3 jaar in ons nieuw huis woon en omdat ik familie heb waar ik altijd bij terecht kan en omdat mijn vrienden mij keer op keer weten te verrassen en omdat… zoveel dingen waarom ik mezelf een gelukzak kan noemen.

Maar daar ga ik het niet over hebben. Nee. Ik voel de drang om het even te hebben over coaching, een containerbegrip dat tegenwoordig als kapstok gebruikt wordt voor alles wat we nergens kunnen ophangen, als modewoord waar iedereen het wel eens over heeft, in welke context dan ook, maar dat voor mij ondertussen maar 1 werkelijke betekenis heeft.

Een aantal jaren geleden kreeg ik (met mijn amper 5 jaar werkervaring) de kans om een intense coachingopleiding te volgen (met bijhorende certificatie), en alsof dat nog niet voldoende was, kreeg ik het laatste jaar ook nog eens de kans om mij te laten coachen, wat ben ik een gelukzak!

Ik stapte wat onwennig in de opleiding tot coach (wie durft beweren dat het direct comfortabel aanvoelt, heeft het over iets anders) – maar algauw merkte ik dat ik niet de enige was die precies niet helemaal wist waar hij of zij ingerold was – wat mij op zich al een stapje hoger bracht op de ‘hoe-comfortabel-voel-ik-mij’ meter. Wat voelden die contacten met de andere deelnemers “natuurlijk” aan. Wat voelde ik mij “mens”. Wat werd ik gevoed met al die coachingskills, die ik ongetwijfeld her en der zou kunnen inzetten.

Heftig opleidingstraject, dat kun je wel zeggen. Je ontmoet jezelf, je wordt als het ware uit je comfortzone gezogen, je verlegt werkelijk je grenzen, niet enkel als coach, ook als coachee. Het gaat om ontwikkelingsgerichte coaching. Ik mocht als coachee om het even welk onderwerp aanbrengen, iets wat me bezighield, iets waar ik in wilde groeien, iets waar ik in een cirkelredenering was verzeild geraakt en bij mijn coach op tafel wou gooien. Wees gerust, je vindt al snel heel wat onderwerpen waar je gechallenged kan op worden, waar wat rek en strek oefeningen wel van pas komen. Dit hoorde bij het opleidingstraject tot coach. Geef toe, hoe kan je nauw gaan coachen als je zelf nooit gecoacht bent? Als je zelf nooit in de rol van coachee vertoefd hebt?

Vele onderwerpen passeerden de revue, vele ambities werden (tussen 4 muren weliswaar) gedeeld met mijn coaches en met mijn coachees. 1 ding hebben al die gesprekken gemeen, ze gebeuren in alle vertrouwen en zijn erop gericht om de perceptie die leeft bij de coachee te verruimen, de horizon te verbreden en het oplossingsgericht/toekomstgericht denken te stimuleren. Het gaat niet om de coach, de coachee staat centraal, zijn verhaal telt.

Dus vergelijkbaar met een gezellige babbel? Vergeet het. Een coach laat niet na om zijn coachee te confronteren, net om het cirkelredeneren te doorbreken. Dus een coach biedt je allerlei advies aan? Vergeet het. Daarvoor zijn consultants in het leven geroepen. Een coach laat zijn coachee zelf tot dieper inzicht komen, want wie kan er finaal nu de beste inschattingen maken over wat bij hem leeft? De coachee zelf toch wel?

En plots is de speeltijd over. Plots heb je genoeg geoefend als coach en heb je genoeg als coachee het effect van coaching kunnen proeven, tijd voor certificatie. Gewoon coachen zoals je je er goed bij voelt, eigen stijl hanteren, jezelf zijn (en blijven) als coach, jij bent niet het centraal punt, daarvoor heb je een coachee. Dus nu ben ik coach? Nu kan ik in alle geloofwaardigheid coachen? Opnieuw, vergeet het. Je hebt basisskills mee, je hebt handvaten en je hebt dat certificatiepapiertje.

Tijd om te oefenen. Tijd om collega’s te coachen die zich openstellen om een coach in te zetten die samen met hen topics zal vastpakken die bij hen leven, collega’s die openstaan om hun cirkelredeneringen op tafel te gooien, collega’s die nieuwsgierig zijn naar zo’n coachingsessie.

Tegelijk grepen een collega en ikzelf de kans om andere collega’s onze coachingervaringen te delen en hen de ware meerwaarde van coaching zelf te laten ontdekken. We zetten een heel traject op waarin we het toenmalige containerbegrip voor eens en voor altijd invulling wilden geven.

En alsof dat alles nog niet genoeg was, heb ik mij het laatste jaar zelf een coach mogen aanschaffen. Van alles heb ik daar al op tafel gegooid, alles waar ik me vragen over stel, alles wat mij hindert in mijn weg vooruit, alles wat mij stimuleert om bepaalde ambities te verwezenlijken. Sessie na sessie word ik geprikkeld, ik kom vol inspiratie naar buiten, ook al was de sessie niet altijd zo relaxed als je wel zou denken (zeker als je het beeld voor ogen hield van de spreekkamer van een psychoanalist waar je dan in de fauteuil kan achteroverleunen), ook al heeft mijn coach mij geconfronteerd, keer op keer, toch draagt dit keer op keer bij tot mijn persoonlijke ontwikkeling en hiermee ook tot mijn loopbaanontwikkeling. Mede dankzij coaching heb ik mijn carrière in handen genomen en maakte ik recentelijk een switch, een jobrotatie, weliswaar binnen het bedrijf. Ik ben meer dan tevoren mijn interessegebied gaan beproeven en mijn passie gaan volgen.

Coaching doet iets met een mens. Eigenlijk zou iedereen (geregeld) een coach moeten hebben. Iedereen verdient het om beloond te worden met een coach. Beschouw het misschien als een cadeautip.

Bedankt voor het lezen

Contacteer onze expert

Elke Van de Walle