Enterprise Excellence

Een doorzeten bureaustoel of de grand canyon, een consultant en koffie

“Go see, ask why, show respect”
Nathalie Vermassen

Hoe het begon… vrij onschuldig eigenlijk. Een simpel planningsvraagstuk voor mij, de druppel die de emmer deed overlopen voor hem. Zijn ogen waren kogels toen ik (bijzonder professioneel, vond ik van mijzelf) vertelde dat hij over twee weken voor een project in hartje Limburg verwacht werd. Als een volleerd sluipschutter richtte hij zijn dodelijke blik op mij.

Zo kon het niet verder. De Grand Canyon was maar klein bier in vergelijking met de kloof tussen Planning en ‘the consultancy field’. Ik met mijn stratego-planningsbord, hij met een samenraapsel van opdrachten en projecten en een uitpuilende agenda met overlappende meetings. En als het overkookt, dan komen de verwijten, snel hoor. “Dat ik zijn job niet begreep, dat ik maar eens op zijn stoel moest gaan zitten, dat ik maar eens van hot naar her moest vliegen in zijn plaats en dat hij wel eens op mijn ‘door-zeten’ bureaustoel zou komen zitten en ik in zijn ‘door-zeten’ autostoel mocht plaatsnemen… als ik durfde!!” Dat soort dingen hoef je geen twee keren tegen mij te zeggen… en het avontuur zou niet eenzijdig zijn, maar dat wist hij toen nog niet, mijn figuurlijke degens waren gekruist.

Bon ik was er klaar voor! Op een vrijdagochtend stond ik aan zijn deur (mijn kruistocht kon niet vroeg genoeg beginnen) en nadat hij zijn dochtertje nog snel gedag had gekust, plofte ik naast hem neer in de wagen (die er verwonderlijk netjes bij lag, mijn vooroordeel in deze bleek dus onterecht, 1-0 voor hem).

In de GPS stond al het adres van onze bestemming voorgeprogrammeerd (efficiëntie, persoonlijke werkorganisatie, hij had het duidelijk goed begrepen, pluim voor mijzelf voor deze module in onze Internal Academy, 1-1) en een snelle blik op de filewijzer stelde ons gerust dat we geen alternatieve wegen dienden op te zoeken en dus ook geen alternatieve bakker (want vroeg in de ochtend vertrekken laat meestal weinig ruimte om te eten).

Ruim op tijd arriveerden we bij de klant, en na een korte introductie van mijzelf als toeschouwer, stak hij van wal. Alles was tot in de puntjes voorbereid. Van de stress voor de drukke dag was tijdens de meeting niets te bespeuren, op geen enkel moment. Professioneel, correct, met de juiste tone of voice entertainde en challengede hij de aanwezigen gedurende dik 2 uren. Ik zag hem af en toe schuiven op zijn stoel (en ik miste prompt ook mijn fluwelen bureaustoel) en terwijl mijn tong kurkdroog aanvoelde (en ik had zelfs nog niets gezegd) onderbrak hij slechts zelden om even aan zijn glas water te nippen, gefocused als hij was.

Na de meeting stormden (hij had duidelijk geen medelijden met mijn high heels) we terug richting wagen en richting het tweede voorgeprogrammeerde adres, een klein uur in alweer een andere richting. Om een schaamtemoment van knorrende magen te vermijden straks, moest en zou er nog tijd gemaakt worden voor een snelle lunch… boven onze PC’s, dat meen je toch niet?!… oh jawel dus!! De meeting van straks moest nog voorbereid worden (daar was gisterenavond geen tijd meer voor geweest), een collega moest nog gebriefd worden, en de voorbereiding die de klant had gemaakt moest nog bekeken worden. Ik wil op dit punt meegeven dat een salade die wordt gewrongen tussen 2 PCs niet bijster smaakt, maar het vult de maag en houdt het ons de komende 2 uren overeind. Net zoals de koffie die er absoluut nog bij moest. Dit was een belangrijke meeting, we moesten op scherp staan.

Wat een waarheid bleken zijn woorden… wat een tempo in de meeting. Hij hield de agenda strak in de hand, hij stelde vragen, hij luisterde, hij noteerde (lang leve OneNote) en van waar ik het kon zien deed hij het allemaal tegelijk op de PC die op zijn bovenbenen opengeklapt stond. Na 3 zeer intense maar tevens zeer verrijkende uren (ik heb zoooo veel bijgeleerd) schudden we de handen van de man tegenover ons, die net als wij met een tevreden gevoel in het weekend konden stappen. Met de outcome van deze meeting konden we verder, er was werk aan de winkel en ik zag zijn vingers kietelen om het gelijk aan te pakken.

De terugrit diende zich aan (en op het einde van deze dag zouden we een mooie driehoek doorheen België gereden hebben) en de filewijzer kleurde intussen helaas knalrood. Ik rekende snel uit dat ik met een beetje meeval pas rond 19u zou thuis zijn (bon, snel even bellen naar de buren dat ik ietsje later zou zijn op de drink straks). Mijn hele lijf snakte naar koffie en moest het arbeidsreglement mij dat niet verbieden, ik was hem rond de hals gesprongen toen hij voorstelde nog eentje ‘for the road’ te nemen. Zijn dag zat er op, het was goed geweest, en het was vooral genoeg geweest na een hele week draven. De zetels van onze bedrijfswagens (ik dank de Heer voor de dag dat we beslisten voor kwaliteitsvolle wagens te gaan) voelden als een zachte matras, en ik denk zelfs dat ik eventjes weggedommeld ben, heel eventjes maar.

Terug in mijn eigen wagen overschouwde ik mijn dag, die eigenlijk zijn dag was. Ik was niet meer dan een toeschouwer geweest, mee in de ratrace die hij en bij uitbreiding onze consultants meerdere keren per week lopen, en een paar net-iets-te-drukke momenten niet te na gesproken, waar ze ook van genieten (mocht ik aldus noteren, zijn woorden). De variatie in de jobinhoud, de vele mensen die ze ontmoeten, elke dag opnieuw. En ook wanneer de dingen een beetje samenkomen, heb ik gehoord hoe hij overeind blijft, op elk moment, professioneel onder alle omstandigheden. Ik heb ervaren hoe hij de klant inspireert, met zijn inzichten, goed voorbereid, telkens met aandacht voor de toegevoegde waarde voor de klant. Ik heb gezien hoe hij zichzelf wegcijfert, hoe hij zich organiseert, werk en privé, dodelijk efficiënt.

En ik… ik heb bijgeleerd, op een manier die Jim Womack meesterlijk beschrijft in zijn “Gemba Walks” (ofte “proceswandelingen” voor de liefhebbers van het Nederlandse genre). Jim Womack schrijft over “go see, ask why, show respect”. In plaats van achter je bureau te beslissen (en te oordelen, als je niet oplet) stap je eens een dagje naar de plaats waar het écht gebeurt. Enkel op die manier beleef je wat de ander je probeert duidelijk te maken, bouwt het inzicht zich op, en wanneer overdekt met het kleed van respect kan je verder bouwen, in vertrouwen, in begrip, in beleving. Mijn scorebord ligt al lang neer, mijn degens zijn niet langer gekruist. Ik hoop de zijne ook niet, wanneer ik straks naar hem uitspreek hoe graag ik hem heb bezig gezien die dag en hoezeer het mijn horizon verruimd heeft, en dat ik al te graag met hem eerst de rekensom zal maken wanneer hij voor alweer een project in hartje Limburg gevraagd wordt… omdat hij gewoon zo goed is, ik heb het zelf gezien, dus eigenlijk heeft hij het gewoon aan zichzelf te danken, nèm!

Bedankt voor het lezen

Contacteer onze expert

Nathalie Vermassen