Society
Enterprise Excellence Sociaal kapitaal en Organisatie

Gemeentelijke dienstverlening in een midlife crisis, een oproep voor meer visie!

Jarenlang kwamen de burgers naar het gemeentehuis voor het aanvragen van een paspoort, een rijbewijs, een bouwvergunning of een subsidie voor de sportclub. Maar dat is flink aan het veranderen.
Wessel-Jan Fijnvandraat

Mannen en vrouwen van middelbare leeftijd zullen het herkennen: de haren worden wat grijzer, de fut is er wat uit, je kijkt naar de jongere generatie(s) en denkt “daar snap ik helemaal niets meer van”. Een midlife crisis! En wat doe je dan? Je gaat mediteren op een berg, fanatiek sporten, of zoekt naar manieren om je relatie weer wat spanning te geven.

Zo is het ook met gemeentelijke dienstverlening. Jarenlang kwamen de burgers naar het gemeentehuis voor het aanvragen van een paspoort, een rijbewijs, een bouwvergunning of een subsidie voor de sportclub. Maar dat is flink aan het veranderen. Bijvoorbeeld door de decentralisaties in het sociaal domein speelt de gemeente een veel minder grote rol in het leven van de inwoners. Maar ook doordat jongere generaties (en steeds meer ouderen ook trouwens) niet meer naar de balie willen komen of willen bellen op het moment dat het hen uitkomt.

Kortom, inwoners willen niet meer afhankelijk zijn van hun gemeente, of (nog erger) door een gemeente in hun kracht gezet worden! Mensen organiseren zichzelf wel!

Dit realiseren is een flinke schok voor gemeenten. Hoe moeten we hiermee omgaan, wat is nog ons bestaansrecht, welke rol hebben we te spelen in de samenleving en welke richting geven inwoners en bedrijven aan ons?

Dit zijn typische zingevingsvragen die lijken op de vragen die mensen zich kunnen stellen in een midlife crisis. Ook dan gaan we op zoek naar zingeving: waarvoor doe ik wat we doen en wat vind ik belangrijk? Waar wil ik mijn energie op richten en hoe geef ik inhoud aan mijn betekenisvolle relaties?

Möbius’ voorstel is: laten we op dezelfde manier kijken naar de midlife crisis van de gemeentelijke dienstverlening.

  1. Voor wie doen we het eigenlijk? We hebben ons weer echt te verdiepen in onze betekenisvolle relaties. Wie zijn onze inwoners, welke bedrijven, sportclubs en instellingen zijn actief in onze gemeente? Wat willen zij van ons, of (nog beter) wat willen zij en hoe kunnen we dat helpen mogelijk maken? Hoe leggen we weer echt contact met onze inwoners? En hoe zorgen we ervoor dat we er zijn wanneer dat nodig is?
  2. Wie zijn wij en wie willen wij zijn? Zijn we een Ikea waar zelfredzaamheid hoog in het vaandel staat (en de prijzen scherp). Of zijn we het vijf sterrenhotel der gemeente, met uitstekende service, 24 uur per dag, persoonlijk beschikbaar? Deze keuze dienen we te maken als gemeente. Want als we deze keuze duidelijk hebben, passend bij ons DNA, kunnen we helder communiceren wat inwoners van ons kunnen verwachten.
  3. En wat is de manier waarop we ons vervolgens organiseren? Zoals mensen in de midlife crisis kunnen gaan sporten om meer energie op te doen, zullen we als gemeente kritisch moeten zijn en focussen op die werkzaamheden die er echt te doen. Met een lean bril naar onze processen kijken en deze, passend bij onze visie, inrichten vanuit de klant!

En net zoals in een midlife crisis, wanneer de gemeente deze periode doorgekomen is, zitten we als organisatie weer vol nieuwe energie, hebben we focus op wat er echt toe doet en staan we vol in verbinding met die mensen die er echt toe doen!

Bedankt voor het lezen

Contacteer onze expert

Wessel-Jan Fijnvandraat