Gezondheidszorg
Enterprise Excellence

Haast en ‘spoed’ is zelden goed

“De bottom of the line is: wachten en wachttijden, het is toch allemaal relatief als de tocht eindigt met een vriendelijk en behulpzaam woord.”
Nathalie Vermassen

Woensdagavond… Na een toch wel drukke dag rij ik op automatische piloot richting de grootouders om de kids op te halen. Ik snak al naar mijn zetel, het bijhorende fleecedekentje en Safety First. Mijn dochter opent de deur en steekt haar duim de lucht in die helaas iets te hard kennis gemaakt heeft met de zwembadrand tijdens de zwemtraining. Een getraind moederoog weet dat dit er niet OK uitziet en ook niet iets is dat omschreven kan worden als ‘vanzelf-genezend’. Een ritje richting “Spoedafdeling” lijkt me de beste optie gezien het volgens de zwemtrainer over een breuk of zware verstuiking gaat en er toch beter foto’s genomen zouden worden. En roept mijn zoon nog na: ‘Daar word je toch met spoed behandeld dus ga je niet zo lang weg zijn’.

Op niet-automatische piloot (lees: alle zintuigen op scherp) zoek ik me een weg door het ziekenhuis naar de spoedafdeling. ‘Dit zal hier snel in orde zijn’ fluister ik tegen mijn dochter. Als we de afdeling binnenwandelen, overvalt ons al gelijk een hoera-gevoel. Het is blijkbaar toch ‘our lucky day’ want een snelle inventaris-check laat het beste vermoeden: 4 witte jassen, 2 groene jassen en slechts 2 patiënten…

Ik kijk even op mijn uurwerk: 19u05. Op een uurtje moet dit hier wel afgerond zijn, nu zeker gezien er voor elke patiënt 3 dokters ter beschikking zijn en dit toch wel dé SPOEDAFDELING is. “Safety First” kwam zeker niet in het gedrang…

Grijnzen, glimlachen en geduld

“Geduld is een mooie deugd” hing er vroeger bij mijn grootouders in de keuken. Misschien moet ik dit bordje in prachtig houtsnijwerk terug bovenhalen en het vrijwillig schenken aan de ‘spoeddienst’. Want we staan aan het begin van een zware avondetappe. Minstens een half uur duurde het vooraleer iemand de halve inhoud van mijn portefeuille in een niet nader genoemd (geheim) “systeem” getypt heeft. Zit de NSA echt al zo diep in onze maatschappij? We doen er nog een halfuurtje bij vooraleer de eerste röntgenfoto’s op het scherm verschijnen. ‘Even’ wachten in de bunker-wachtruimte werd ons gesommeerd. Na 35 minuten, verwoede pogingen om met de Ipad contact te maken met de buitenwereld en 3 tijdschriften met nieuws heet van de naald uit het gezegende jaar 2010 komt een groene jas onze kant opgewandeld. We zijn ondertussen bijna 2 uur verder. Hij durft het zelfs aan te glimlachen (of was het grijnzen?). Hij heeft volgens mij niet door dat er zoiets bestaat als GirlPower. Zou ik het hem nu eens echt zeggen wat ik denk van het loze begrip ‘spoedafdeling’? Zou ik hem echt eens de huid volschelden? Ze hebben het immers zelf gezocht. Een defecte snoepautomaat zorgde voor de spreekwoordelijke druppel! Binnen 5 meter zou de battle van start gaan.

Dokter Pieter mag het bekopen

Nog 4,3,2,1 meter. Hij steekt vriendelijk zijn hand uit. De groene jas heeft zelfs een naam: het blijkt dokter Qu.nt..s (de badge-labeler van de afdeling heeft duidelijk zijn beste tijd gehad) te heten. Maar wij mogen Pieter zeggen. Dokter Pieter glimlacht nog steeds en op de koop toe is hij zelfs vriendelijk. Twee zaken die gezien de situatie niet evident zijn. Dokter Pieter gaat zitten en neemt tijd voor ons. Hij spreekt zacht en bemoedigend, to-the-point en biedt perspectief op genezing. Hij sommeert een van de witte jassen en vraagt hem om de pijnlijke duim rust te geven in een gipslaag. Tenslotte geeft Dokter Pieter ons zijn kaartje en zegt dat we hem altijd mogen bellen. Met zijn afsluiter ‘safety first dames’ tovert hij zelfs een brede glimlach op onze lippen.

Of om het met de gevleugelde woorden van Chief Security Dirk Porrez te zeggen “De bottom of the line is: wachten en wachttijden, het is toch allemaal relatief als de tocht eindigt met een vriendelijk en behulpzaam woord.”

Bedankt voor het lezen

Contacteer onze expert

Nathalie Vermassen