Society
Enterprise Excellence

Identiteits(kaart)crisis?

Lead cities & gemeenten… een duidelijke win/win.
Nathalie Vermassen

Je eerste echte identiteitskaart… elke tiener kijkt er naar uit. Honderderden, zoniet duizenden keren die handtekening geoefend, veranderd, nog eens veranderd. Nu was het zover, mijn tienerdochter kan eindelijk gewapend met het verlossend document richting gemeentehuis.

Lichte euforie bij haar (alhoewel DE handtekening zetten toch zorgt voor klamme handjes) maar ook een moment van instant stress bij de rest van het gezin. De zoon gruwelt van de idee dat er in de komende dagen ten overvloede zal geëxperimenteerd worden met foto-poses. Gelukkig zijn de ‘pasfoto-eisen’ streng vastgelegd en is er bitter weinig ruimte voor creativiteit. Tussen mijn echtgenoot en mijzelf ontspint gelijk een discussie wie (minstens) een voormiddag zal opofferen om ‘speleoloog’ te gaan spelen in de grot van de dienst burgerlijke stand. Je weet wanneer je binnenstapt, helaas nooit wanneer je terug buiten staat.

Ten strijde…

Ik offer mij ‘vrijwillig’ op om op identiteitskaart-kruistocht te trekken. Ontsporingen aan overbevolkte loketten zijn niet wenselijk voor de reputatie van het gezin en gezien ikzelf over de grootste dosis geduld beschik, offer ik mij vrijwillig op.

Een goede voorbereiding is het halve werk. Ik pin een tijdstip waarop ik mijn engelengeduld zal moeten aanspreken (de vakantie-aanvraag bij mijn werkgever is ingediend en goedgekeurd). Ik werp een blik op de website van de gemeente. Enkele goedgerichte muisclicks verder (hoera, dat ging vlot) lees ik dat ik mij kan aandienen tijdens een late-namiddag-opening, tot 19u zowaar… mijn mondhoeken gaan meteen enkele graden omhoog.

Gewapend met de dochter (jajaja die cruciale handtekening) en de nodige documenten als munitie (ik hoop dat ik alles meeheb) begeef ik mij richting strijdtoneel – aka gemeentehuis… correctie, het Nieuw Administratief Centrum, alias “het NAC”.

We worden blijkbaar verwacht, want de deur opent zich automatisch… euh, waar is de tijd dat je stormramgewijs de deur moest openbeuken? We stappen binnen. Ik verwacht mij aan versleten sanseveria’s, hoogpolige tapijten, en een parfummengsel van muffe dossiers en slappe koffie. Maar niets is minder waar. Ik berg ook mijn kompas alvast op, want duidelijke signalisatie in een aangename en rustgevende omgeving zorgt voor een totaal onverwachte ‘experience’.

Too good to be true?

Het wordt zelfs nog beter. Het standbeeld-zonder-glimlach dat vroeger de balie bevrouwde, is intussen vervangen door een uiterst vriendelijke dame (wat een fleurig sjaaltje, dat wil ik ook!) die ons met plezier richting het ticketing-systeem begeleidt, om nadien in kleurrijke wachtruimte met comfortabele stoeltjes te belanden. Met zicht op de prachtige tuin, met een ideëenbus, en zelfs enkele touchscreens waar we ons kunnen informeren wat er in onze mooie gemeente te beleven valt. Deze beleving maakt de naam “wacht”ruimte eigenlijk overbodig, zeker wanneer we na slechts enkele minuten ons mogen aandienen aan de ‘dienst burgelijke stand’. De ‘balie-dame’ doet haar job met goesting, zoveel is duidelijk. Het engelengeduld is vooral aan haar kant wanneer de dochter voor de vierde keer haar handtekening in het kleine plastiek venstertje probeert te wringen. Ik sla het tafereel gaande, terwijl mijn oog valt op het bancontact-apparaat waarmee dit proces-van-enkele-minuten (zowaar) ook financieel kan afgehandeld worden (de plundertocht in de spaarpotten – gepast geld weet je wel – was dus duidelijk niet nodig geweest).

Lead cities & gemeenten… een duidelijke win/win.

Minder dan 10 minuten heeft operatie ‘identiteitskaart’ geduurd. De dochter en ik lonken naar het terras van de brasserie aan de overkant. We hebben nu toch tijd zat, onverhoopt, onverwachts met dank aan de nieuwe wind die duidelijk in de gemeentelijke/stedelijke diensten waait. Processen die op elkaar zijn afgestemd en ondersteund worden door een moderne ict-infractructuur, burgertevredenheid die tot in elke vezel van de diensten wordt nagestreefd, kwaliteit van dienstverlening die in elke afdeling en door elke medewerker wordt uitgeademd, er is duidelijk over nagedacht.

Bij mijn cappucinno slik ik de schaamte over mijn vele (ongepaste, zo blijkt) vooroordelen weg en denk ik ook na, over hoe ik morgen in de vergadering van mijn collega’s over ‘lead plants’ en ‘lead hospitals’ ga inbreken. Er mag ook nagedacht worden over ‘lead gemeentes’ en ‘lead cities”, ze komen eraan, let op mijn woorden… en Gavere is alvast goed op weg voor een podiumplaats, if you aks me!

Bedankt voor het lezen

Contacteer onze expert

Nathalie Vermassen